Geef mij nu vertrouwen

Wendbaarheid is een groot goed in een steeds meer concurrerende samenleving. Organisaties willen en moeten daarom steeds vaker Agile werken, maar vergeten vaak om de randvoorwaardelijke principes na te streven die Agile zo effectief maakt.

Autonomie van de Agile teams is één van deze randvoorwaardelijke principes. In het veelgeprezen Spotify Model wordt zelfs gesproken over dé belangrijkste drijvende kracht. Toch zien wij bij veel organisaties dat er nauwelijks sprake is van autonome en zelf organiserende teams.

In de ideale Agile-wereld zijn visie en doelen bij iedereen bekend en werken teams autonoom aan onderling afgestemde oplossingen om deze doelen te bereiken. In de praktijk zien we helaas dat managers niet uitdragen welke doelen ze willen bereiken, maar welke oplossingen ze van de teams verwachten. Dit vertaalt zich meestal in strenge verantwoordingslijnen naar het hogere management en kenmerkt gebrek aan autonomie. Zo zien we bijvoorbeeld in het artikel ‘Weg met die planning’ van Maxelle Runge dat teams continu worden geconfronteerd met planningsvraagstukken die niet bijdragen aan zelfsturing, maar puur bedoeld zijn ter verantwoording.

Agile veronderstelt dat teams effectiever werken als er sprake is van méér autonomie. Nu zouden we gebrek aan autonomie kunnen vertalen in gebrek aan vertrouwen, maar dat is te kort door de bocht. Vertrouwen kun je niet gegeven, vertrouwen ontstaat als gevolg van resultaten. Managers kunnen teams wel meer autonomie geven. Ervaring leert dat teams van nature zeer verantwoordelijk met een toename in autonomie omgaan, maar dat het voor managers moeilijk is om een deel van hun autonomie los te laten.

Is er in uw organisatie sprake van autonome teams? Stelt u zichzelf dan eerste de vraag: waar moeten teams zich over verantwoorden? Over hun bijdrage aan de organisatie doelen? Of over planning, budget, kwaliteit en resultaten? Hoeveel regels zijn aan teams opgelegd? Of mogen teams zelf beslissen over werkmethoden, hulpmiddelen en samenstelling?